تا از دلم بشویی اندوه روزگاران

وقتش رسیده که از این تعطیل تاریخ برخیزیم. باید دوباره از شرق تا غرب عالم را زیر سیطره خودمان آوریم

چند روزپیش وقتی مشغول سیر وسلوک در شبکه های تلویزیون بودم تا شاید برنامه بدرد بخوری پیدا کنم؛ با پدیده جالبی مواجه شدم. شبکه چهار تواشیح پخش می کرد. تواشیح راجع به پیامبر بود و در قسمتی از آن گفته می شد «یا رسول الله یا جد الحسین» با خود گفتم وا اسف بر ما و بر مسلمانی ما. به جای اینکه امام حسین را به پیامبر نسبت و دهیم و بگوییم پسر پیامبر است و آبرو و اعتبارش را از انتساب به او دارد؛ پیامبر را به امام حسین نسبت می دهیم و می گوییم چون جد امام حسین است پس آبرو واعتبار دارد.

چرا؟ خودم هم نمی دانم.

حجت مسلمانی ما چیست؟

خداي من! چقدر حرف ها و واژه هاي هاي تکراري ملال آورند. هر سال عيد که مي آيد يک سري واژه هاي تکراري را مدام  بايد تکرار کني. آنقدر تکرارشان کرده اي که معني آنها رنگ خود را باخته اند. آنقدر آنها را به هر آشنا و غريبه اي گفته اي و از هر کس شنيده اي که ديگر گوش ها و زبانت از تکرارشان آزرده شده اند. آنقدر ذهن به همين چهار تا جمله تکراري عادت کرده است که ديگر نمي تواند جمله دلنشيني براي آنکه بيش از همه دوستش داري بسازد. من مدت هاست در اين انديشه ام که چگونه سال نو را به آن که بيش از همه دوستش دارم بايد تبريک بگويم. چه بگويم که تا به حال نشنيده باشد؟

هر که را مي بيني مي گويد:

ü     سال نو مبارک

ü     عيدتان مبارک

ü     صد سال به از اين سال ها

و اين سال ها که عيد نوروز با دو ماه محرم و صفر تطابق دارد؛ عده اي براي اين که به يزيد و يزيديان دهن کجي کنند اول يزيد را لعن را مي کنند و بعد هم سال نو را تبريک مي گويند.

اگر تو توانسته اي از اين دور باطل تبريکات تکراري بيرون بيايي؛ دست مرا هم بگير.

صميمانه ترين شادباش هاي مرا بپذير.

سال نو مبارک