امروز که داشتم روزنامه می خواندم، چشمم به خبر عجیبی خورد:«دانشجویان ستاره دار محروم می شوند». دبستان که می رفتم هر روز خدا خدا می کردم که معلمم یک مهره ستاره پای مشقم بزند. وقتی هم که بیست تا ستاره جمع می شد، منتظر می شدم تا یک کارت صد آفرین یا هزار آفرین جایزه بگیرم.

ولی اگر تو دانشگاه ستاره بگیری نه تنها پیشرفت نمی کنی که از تحصیل هم محروم می شوی. بچه هایی که امنسال فوق قبول شده اند به دو دسته «مجاز به ثبت نام» و «ستاره دار» تقسیم شده اند. مجازها همان بچه های پپه (البته از نظر ما) بودند که در دوره کارشناسی سرشان در لاک خودشان بوده است و آهسته رفته اند و آهسته آمده اند. اما ستاره دارها آنهایی هستند که به نوعی حد و حدود خودشان را نشناخته اند و جرات کرده اند پا را از گلیم بافته شده دراز تر بکنند.

بقیه ماجرا را هم عینا به نقل ز روزنامه اعتماد ملی بخوانید که:«بر اساس این دستورالعمل، دانشجویان یک ستاره با تخذ تعهد نامه و دانشجویان دو ستاره پس از اظهار هنظر مراجع دولتی ذیصلاح مجاز به ثبت نام در ترم جدید دانشگاه ها هستند. ... دانشجویانی که مقابل نام آنها سه ستاره قرار داده شده است، مجاز به حضور در کلاس ها نیستند و اجازه ثبت نام در رشته های پذیرفته شده دانشگاهی را ندارند.»

شب هاي جمعه که مي رسد انگار يک کوه غم مي گذارند روي دوش من. غم هاي همه دنيا روي دوشم سنگيني مي کند. دلم مي خواهد براي يکي نامه بنويسم ولي مخاطبي پيدا نمي کنم. گاهي اوقات با خودم مي گويم که نامه اي به يک آدرس الکي بنويسم.

ولي چه فايده آدرس الکي، يعني آدم الکي. براي آدم الکي هم که کسي مطلب جدي نمي نويسد.

گاهي اوقات هم که مخاطبي حقيقي پيدا مي کنم و عزمم را جزم مي کنم تا چيزي بنويسم؛قلمم نا فرماني مي کند. تا روي سفيد کاغذ را مي بند به لکنت مي افتد و از روي سياه خودش شرمنده مي شود و از نوشتن منصرف.

فقط یک سوال دارم:

چرا هر وقت یک روزنامه ای پیدا می شود که مطالب خواندنی دارد توقیف می شود؟

فقط شرق توقیف نشده بود که شد. دلایلش هم

هميشه دور و بر نيمه شعبان که مي شود، سوال هاي عجيب و غريبي مثل خوره به جانم مي افتد و تا نيمه شعبان بعدي هم دست از سرم بر نمي دارد. سال بعد، همان سوال (البته با شکل و شمايلي ديگر) تکرار مي شود. و من حيران و سرگردان در اين دور مکرر، مي چرخم بي آنکه جوابي بيابم.

هر سال حول و حوش نيمه شعبان که بازار دعا براي فرج داغ تر از هر وقت ديگري مي شود از خودم مي پرسم که اگر امام زمان بيايد من کدام سمت خواهم بود. موافق يا مخالف؟ طرفدارش مي شوم يا آنکه به رويش اسلحه مي کشم. بعد به ياد داستان قوم يهود مي افتم. از بعد موسي آنها همواره منتظرند که عيسي ظهور کند. عيسي آمد و انکارش کردند. پيامبر هم آمد و انکارش کردند. همان ها که چشم به آسمان گشوده بودند تا ستاره محمد طلوع کند، همان ها بيش از همه کار شکني کردند و آزار دادند و شکنجه کردند.

قصه قوم يهود، قصه همه ملت هاست. باور کن بعيد نيست که شيعه هم همان بلايي را سر مهديش در آورد که يهود بر سر عيسايش آورد.

هر بار که مي خواهم دعاي فرج بخوانم دلم مي لرزد. مي ترسم. باور کن که مي ترسم. هميشه هم دعا مي کنم که اگر آمد و من در جمع دوستدارانش نبودم، حداقل در جمع دشمنانش هم نباشم.

اين روزها نامه خانم رجبي (همسر اقاي الهام) عليه آقاي خاتمي نقل محافل و مجالس شده است. خانم رجبي نامه توهين آميز مي نويسد، همسرش با سکوتش تاييدش مي کند، برادرش نامه مي نويسد و از طرف خود، پدر و ديگر برادرانش از او تبري مي جويد. پسرش دوباره نامه مي نويسد و بر عليه دايي اش مي شورد. خلاصه صحنه سياسي جامعه محل زد و خورد هاي خانوادگي مي شود.

گلستان سعدي را ورق مي زدم و فصل «در آداب صحبت» را مي خواندم. حکايت هايي ديدم و آرزو کردم کاش خانم رجبي قبل از نوشتن آن نامه توهين آميز، آن ها را خوانده بود:

هرکه با بزرگان ستيزد خون خود ريزد

خويشتن را بزرگ پنداري         راست گفتند يک دو بيند لوچ

زود بيني شکسته پيشاني           تو که بازي کني پسر با قوچ

++++++++++++

بي هنران هنرمند را نتوانند که بينند، همچنان که سگان بازاري سگ صيد رامشغله برآرند و پيش آمدن نيارند. يعني سفله چون به هنر با کسي برنيايد به خبثش در پوستين افتد

کند هر آينه غيبت حسود کوته دست   که در مقابله گنگش بود زبان مقال[1]

من هم یکی از همه مردم. ولی انصافا این سریال بیش از این که آموزنده باشد بد آموزی دارد. آخر کدام زن عاقلی فردای عقدکنانش بدون هماهنگی با شوهرش می رود سفر؟

کدام زنی وقتی فهمید شوهرش به زندان افتاده است به کار خود ادامه می دهد و محل ... شوهر ش هم نمی گذارد.

بقیه تضاد های این داستان با واقعیت جامعه به کنار. راستی چرا ما هیچ وقت فیلمی نمی سازیم که با حقایق جامعه مان اندکی همخوانی داشته باشد؟؟؟؟

از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد