دکتر شریعتی : در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند، و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست و آزادانه مرد. . .

دیشب دوباره مجبور شدم فکر کنم که چرا تا به حال هیچ یک از پروژه هایم را به هیچ کس تقدیم نکرده ام.

چرا حتی برای یکبار هم اول کاری ننوشته ام: «تقدیم به پدرم»، «تقدیم به مادرم»، «تقدیم به خانواده ام» و یا سایر جملاتی شبیه به این که همیشه و همه جا اول کتاب ها یا پایان نامه ها دیده می شود.

دوست داشتم صفحه اول پایان نامه ام بنویسم «تقدیم به تو» تا هرکس که بازش کرد، احساس خوشایندی داشته باشد. احساس می کردم که این کار ارسال پیام صلح و دوستی است به همه خوانندگان احتمالی مطالب من؛ هرچند که ممکن است حتی یک نفر هم حاضر به خواندن آن مطالب نشود!

فاجعه آنجاست که از منی که تا به حال جرات تقدیم کردن حتی یک کلمه را به کسی نداشته ام، خواسته شود که متن «تقدیم ب ...» ای بنویسم که کلیشه ای نباشد و با همه متونی که تا به حال نوشته شده است متفاوت باشد.

حالا باید فکر کنم که چه جوری می شود حاصل روزها و شب ها بی خوابی، اضطراب، زجر و سختی را در دو خط و چهار کلمه ناقابل به یک لشکر(!) آدم تقدیم کنم.

Everything that is done in the world is done by hope.

For in the true nature of things, if we rightly consider, every green tree is far more glorious than if it were made of gold and silver.

Even if I knew that tomorrow the world would go to pieces, I would still plant my apple tree.

Forgiveness is God's command.

I am more afraid of my own heart than of the pope and all his cardinals. I have within me the great pope, Self.

همه اش تقصیر این استاد زبان مان است. از بس که گفت “Don’t worry, be happy” آهنگ قشنگی است، از بس که درباره این آهنگ تبلیغ کرد، جوگیر شدم و بالاخره پیدایش کردم.

متن زیبایی دارد ولی قشنگ تر از این هم خیلی زیاد است. مخصوصا شاعران خودمان حتی در زمینه فقر و دردسرهای زندگی روزمره شعرهای نغز و با معنی تری سروده اند. به هرحال، خوندن این شعر خارجی هم بد نیست.

Don't Worry, Be Happy
From the Movie "Cocktails"
Performed by Bobby McFerrin

Here is a little song I wrote
You might want to sing it note for note
Don't worry be happy
In every life we have some trouble
When you worry you make it double
Don't worry, be happy......

Ain't got no place to lay your head
Somebody came and took your bed
Don't worry, be happy
The land lord say your rent is late
He may have to litigate
Don't worry, be happy
Look at me I am happy
Don't worry, be happy
Here I give you my phone number
When you worry call me
I make you happy
Don't worry, be happy
Ain't got no cash, ain't got no style
Ain't got not girl to make you smile
But don't worry be happy
Cause when you worry
Your face will frown
And that will bring everybody down
So don't worry, be happy (now).....

There is this little song I wrote
I hope you learn it note for note
Like good little children
Don't worry, be happy
Listen to what I say
In your life expect some trouble
But when you worry
You make it double
Don't worry, be happy......
Don't worry don't do it, be happy
Put a smile on your face
Don't bring everybody down like this
Don't worry, it will soon past
Whatever it is
Don't worry, be happy

فکر کنم ساعت از 4 بعداز ظهر هم گذشته بود که سوار اتوبوس شدم. خوشبختانه چون مسیرم سرخط – ته خط است و چون مسافر این مسیر هم کم است، جا برای نشستن بود. از گرما بود یا خستگی، نمی دانم، ولی نای رفتن تا ته اتوبوس را تداشتم و همان ردیف اول نشستم. خیلی دلم می خواست بخوابم ولی مقاومت می کردم. از بس در این اتوبوس ه خوابیده ام بعضی وقت ها خودم دیگر خجالت می کشم. خواب خیلی چشم هایم را قلقلک می داد ولی در نهایت پررویی مقاومت می کردم. کتابی را از کیفم بیرون آوردم وشروع کردم به خواندن. گرما و خستگی کلافه کننده بود. کتابم را عوض کردم ولی باز هم فایده نداشت. تسلیم خواب شدم. کتاب را در بغلم محکم نگه داشتم و چشم هایم را بستم که بخوابم. چشم هایم داشت گرم می شد که ناگهان صدای نوحه های آهنگران به گوشم رسید. همان هایی که از بس ایام محرم و 14و 15 خرداد پخش شده اند، همه مردم کلمه به کلمه اش را از بر دارند. رویم را برگرداندم و از پنجره بیرون را تماشا کردم تا صدا را پیدا کنم. ناگهان چشمم به بلندگویی افتاد که روی سقف یک جیپ خاکی (همان ها که ضمیمه همه فیلم های جنگی ایرانی است.) وصل شده بود.  صدا از آنجا می آمد.

جیپ طلایه دار کاروانی بود که برای سالگرد امام به تهران آمده بودند. همانطور که جیپ از کنار ما می گذشت یاد روهای جنگ افتادم. گرچه آن روزها بچه بودم ولی یادم هست که آن روزها هم اتفاقات مشابهی می افتاد. این که ماشینی بلندگویی روی سقفش نصب کند و شعرهای حماسی در کوچه و خیابان پخش کند. با خودم فکر می کردم که خدایا! حدود 20 سال از پایان جنگ می گذرد و ما هنوز هم به همان شیوه تبلیغ می کنیم. انگار 20 سال است که در تبلیغات درجا زده ایم.

این درجا زدن در شیوه تبلیغ عکس العمل های تاسف باری هم به ارمغان داشت. عده ای که در اتوبوس بودند، می گفتند :«خوب معلومه! بهشون مفت غذا می دن چرا پانشن بیان تهران. حتما ترفیع می گیرن که پا شدن اومدن.» بعضی ها هم  که حاشیه خیابان ایستاده بودند، وقتی که جیپ رد می شد به تمسخر شروع کردند به سینه زدن. اینها همه عده قلیلی بودند، چون اکثریت مردم بی تفاوت نسبت به این همه جار و جنجال پی زندگی خودشان می دویدند.

راستش را بخواهید دلم خیلی سوخت. این ها با این بد تبلیغ کردن هایشان همه خوب ها را از ریشه خراب کرده اند. آنقدر بد تبلیغ کرده اند که خیلی وقت ها راه هر حمایتی را بسته اند.

کاشکی پیش از آن که کاری انجام شود؛ فکرهایی به کار افتاده شود.