هفته پیش: معلم دبستانی در پایتخت٬ کودکی را با کابل زده است. نخاع کودک آسیب دیده است. کودک در بیمارستان بستری است و معلم در زندان اسیر.

 

این هفته: معلم دبستانی در نیشابور خود را سپر بلای کودکی کرده است تا تیرک دروازه فوتبال بر فرق سر کودک ننشیند. معلم مرگ مغزی شده است و کودک زنده و در آرزوی آن که دوباره در میدانی لگدی به توپی بزند!

معلمی هم مثل سایر شغل هاست. هم معلم خوب داریم و هم معلم بد. به هنگام قضاوت درباره معلمان کمی منصف تر باشیم. آنقدر که بدی های معلم ها در بوق و کرنا می شود و برایش فیلم ساخته می شود٬ آیا از خوبی های آنان هم تقدیر به عمل می آید؟ من نمی خواهم آن تنبیه بدنی را تایید کنم ولی حرفم این است که باید از این از جان گذشتگی تقدیر به عمل آید.

شهر هرت يعني تهران
شك نكنيد
---
ما كي مي خواهيم باور كنيم كه ماشين سواري با خر سواري فرق داره و نميشه هر وقت دلمون خواست سر ماشين رو مثل سر خر كج كنيم و به هر ور كه دلمون خواست بپيچيم.
ماشين رو نمي تونيم هر جا دلمون خواست پارك كنيم

• كاش به همان اندازه كه بلد بودم غر بزنم ياد گرفته بودم كه شكر كنم؛
• امروز بالاخره ابرهاي غمگين و كبود، شانه هاي شهر ما را نيز لايق گريستن يافتند و سر بر سر شانه هاي شهر گذاشتند و گريستند؛
• كوه ها شالگردن سفيد به گردن انداخته اند؛
• از زمين و آسمان زندگي مي جوشد؛
• ارديبهشت رنگ بهشت گرفته است؛

خدايا شكر

 بعد از مدت ها دوري از مباحث علمي، امروز تني به آب علم و دانش زديم.

امروز همايش پيمايش پانلي (Panel Survey) به همت مركز افكار سنجي دانشجويان ايران (ايسپا) در سالن اجتماعات مركز نحقيقات استراتژيك مجمع تشخيص مصلحت نظام برگزار شد.

از بين همه سخنراني هاي ارايه شده دو سخنراني خيلي جذاب بود. نخست، ارايه دكتر نواب پور و دومي ارايه دكتر ساروخاني.

دكتر نواب پور كاملا آماري صحبت كرد ولي (بين خودمان بماند) مثل اكثر اساتيد علوم پايه فن بيان خوبي نداشت. اما، ارايه دكتر ساروخاني هم از نظر علمي و هم از نظر فنون سخنراني بسيار عالي بود. آرزو كردم كه اي كاش جايي كلاس درسي داشت و من در كلاسش شركت مي كردم.

----
مركز افكارسنجي را با گشتاپو اشتباه نكنيد. مركز افكار سنجي وابسته به جهاد دانشگاهي است. ولي خوب خودمم قبول دارم كه اسمش يك مقدار دلهره آور است

هم دلم مي خواهد از باران بنويسم و هم دوست دارم براي روز معلم مطلب بنويسم. اول به نظرم مي آمد که اين دو موضوع کاملا بي ربط باشند ولي بعد که خوب فکر کردم ديدم که نه! شباهت هايي هم ميان آن­ ها هست.

معلم خوب مثل باراني است که مهربانانه بر سر کشتزارها مي  بارد و معلم بد باران سيل آسايي است که ناگهاني مي آيد و همه کشته ها را مي شويد و با خود مي برد و زمين را چنان خراب مي کند که تا مدت ها ديگر نتوان در آن چيزي کاشت.

 اين روزها زمين تشنه است و هوا عطش دارد. همه منتظر باران اند. ابرها مي آيند و نمي بارند و مي روند. کاش حداقل براي خستگي گرفتن کمي از بارشان را اينجا خالي مي کردند.

 

در کتابي خواندم که در روزگاران باستان و در شهر آتن اگر کسي مي مرد؛ مي گفتند يا مرده است و يا معلم شده است. در آن روزگار معلمي شغل بردگان بوده است.

يک سوال: به نظر شما در فرهنگ ما علم آموزي و علم آموختن واقعا محبوب است؟ من مدتي است که به اين نتيجه رسيده ام که اين محبوبيت علم در ميان ايرانيان هم از آن تعارفات مسخره اي است که ما با خودمان داريم! يک نگاهي به وضعيت اهل علم (چجه در منصب آموزگار و چه در منصب تلميذ) بياندازيد؛ بعد ببينيد که راست مي گويم يا نه!!

مدت ها بود که ایمیل پر معنا و مفهوم به دستم نرسیده بود. ولی خوب امروز به دستم رسید

این هم یک مطلب نسبتا جالب:

جناب بي تقصير از من خواسته اند كه نام پنج نفر از آدم هايي را بنويسم كه اگر همين الان ببينمشان؛ مي پرم و محكم آنها را در آغوش مي كشم و مي بوسم.

البته من خيلي با روبوسي موافق نيستم (دقت كنيد من موافق نيستم! به فرهنگ و دين و ... هيچ ربطي ندارد) ولي دوست دارم نام افرادي را بنويسم كه خيلي دلم برايشان تنگ شده است و خيلي به آن ها فكر مي كنم.

قبل از ذكر نام آنها بايد يك نكته ديگر هم بگويم: اين افراد، كساني هستند كه تا قبل از 15 سالگي ام با آن ها برخورد داشته ام. به نظر خودم تا قبل از 15 سالگي خيلي تنها و مجرد بودم و با هبچ كس خيلي رابطه عميق دوستي برقرار نكرده بودم ولي شكر خدا از 15 سالگي به بعد متحول شدم و حالا با همه دوستاني كه از آن روزگار تا به حال برايم مانده اند؛ ارتباط نسبتا خوب و پايداري دارم. اما نام آن افراد:

• بچه كه بودم پدرم در يك تربيت معلم كار مي كردند. دانشجويان آن جا بعد از فارغ التحصيلي معلم يك مدرسه كودكان استثنايي مي شدند. تلفنچي هاي آنجا دو نفر نابينا بودند: علي آقا و محمد آقا. علي آقا خيلي شوخ طبع و با استعداد بود. فرداي اولين شبي كه سرود «مادر برام قصه بگو» از تلويزيون پخش شد؛ علي آقا مهمان خانه ما بود. سرود را با يكبار شنيدن از حفظ كرده بود و با همان آهنگ براي ما خواند. كلي در دلم به او افتخار كردم. علي آقا يكي از كساني است كه خيلي دوست دارم او را دوباره ببينم.

•  معلم كلاس اولم: خانم مختاري. تنها كلاسي كه نه ماه كامل برگزار نشد. به خاطر جنگ كلاس هايمان تعطيل شد و ما راهي مشهد شديم. شرايط هم كه عادي شد فقط رفتيم امتحان آخر سال را داديم (آن هم شهريورماه!)

• اولين تجربه داشتن دوست صميمي در كلاس پنجم رخ داد: خديجه ابوالحسني. يك نقاش با استعداد. دختري كم رو و خجالتي. ما كاملا مكمل هم بوديم. سال اول راهنمايي كه تمام شد؛ آن ها كه اصالتا طبسي بودند برگشتند شهرشان و من ديگر از او هيچ خبري ندارم.

• دخترهاي آپارتمان ما دو سال از من بزرگتر بودند ولي با هم يك مدرسه مي رفتيم. يك روز آن ها يكي از همكلاسي هايشان را به خانه مي بردند. خواهر آن دختر همكلاسي من بود. من هم شايد از سر حسودي دست خواهر كوچكتر را گرفتم وبردم خانه خودمان. اسم خواهر كوچكتر عاطفه بود. بيچاره مامان باباي عاطفه! وقتي ديده بودن كه او به خانه نيامده خيلي ترسيده بودند و خلاصه با پرس و جو از بچه ها رد ما را پيدا كرده بودند و بعد من عاطفه را به آن ها تحويل دادم و خودم هم از ترس رفتم در پستوي خانه لاي لحاف تشك ها نشستم و كلي گريه كردم.

• يك بار با دو تا خواهر نابينا در اتوبوس آشنا شديم و براي مدتي هم با آن ها رفت و آمد داشتيم ولي بعد نمي دانمي چطور شد كه ارتباطمان قطع شد. خيلي دوست دارم آن دو تا را هم ببينم. اگر مكنت مالي اجازه مي داد و چشمشان را عمل مي كردند اميد به بازگشت بينايي داشتند. حيف كه از آن ها بي خبرم.

من هم از همه خوانندگان اين وبلاگ مي خواهم كه نام پنج نفر از كساني را در وبلاگشان بنويسند كه خيلي دلتنگ آن ها هستند.

 

تصمیم گرفته بودم یه مدتی چیزی ننویسم. فکر می کردم دارم از سر عادت می نویسم: عادت به نوشتن.

امروز یکی از دوستام دو تا مطلب برام فرستاد (من گذاشتم به حساب عیدی سال نو. آخه هنوز بهم عیدی نداده )و ازم خواست که اونا رو تو وبلاگم بگذارم.

نه تنها مطالبش زیباست بلکه هر چه از دوست می رسد نیکوست

این هم اون مطالبی که برای من فرستاده

۱- پرده کعبه

۲- مزار امام حسین

دعا کنید خدا قسمتش کنه و بره مکه.

خدا قسمت شما هم بکنه ایشالا