چیزیکی نوشته ام ولی در خور شان خدا نیست. اما به هر حال تقدیم به خدا:

جناب مستطاب واجب الوجود!

با سلام و احترام،

به عرض مي رساند که ....

* * *

از احترام چه مي داند، آنکه هيچ احترامي ندارد؟

چگونه مي تواند به عرض برساند، کسي که زبانش بسته است؟ اصلا چه بايد به عرض برساند؟ چه حقي براي به عرض رساندن دارد؟

* * *

بيا و از واجب الوجودي درآ و همان آهوي وحشي باش. بيا و از واجب الوجودي درآ و همان ساقي دوست داشتني ما باش! بگذار که هيبتت کمي شکسته شود، شايد اين زبان الکن اينقدر به شماره نيفتد. شايد اين ذهن مشوش کلماتش را از خوف تو سر نبُرَد و شايد که اين وجود ترسان و رميده کمي آرام بگيرد.

اي که هميشه بوده اي و خواهي ماند! دوست داشتم چوپان ساده دلي بودم و هر روز سرت را شانه مي کشيدم و دلم را لابه لاي موهايت مي بافتم؛ شايد که آرام مي گرفت. دلِ بي صاحبِ من آواره است. زلفت را که پريشان مي کني، داغ آوارگيش دو صد چندان مي شود. تازه مي فهمد که بي خانماني هزاربار از مردن بدتر است؛ آخر، وقتي مرده اي، مرده اي! خلاص! ولي وقتي که آواره اي، روزي هزاربار مي ميري و زنده مي شوي.!!!

هر که هستي باش!به هر نام زيبايي که خوانده مي شوي، خوانده شو! زيبايي نام ها از توست! جلوه زيبايي توست که در چشم ما نشسته است.

ممنون که گاه گاهي از آن عرش خدايي تا اين حضيض بندگي فرود مي آيي و دستي بر سر ما مي کشي.

ممنون که گاه گداري لحظه هايم از عطر با تو بودن سرشار سده است.

ممنون که تو خدايي!