قمار دیگر

به من دروغ نگو

hak — Mon, 07 Jul 2008 04:56:18 GMT

يادم نيست که کجا خوانده ام و يا شنيده ام که هيچ چيز در اينترنت از بين نمي رود و بالاخره روزي مورد استفاده کسي قرار مي گيرد. مي دانم که اين عبارت ساخته و پرداخته ذهن من نيست ولي هرچه فکر مي کنم مصدرش را به ياد نمي آورم.

18 تير سال 85، مطلبي نوشتم با عنوان «جنايتکار» و در آن به معرفي کتابي به نام «اعترافات يک جنايتکار اقتصادي» پرداختم. بعد از دو سال، با تقريب خوبي، متجم کتاب يک ايميل براي من فرستاد و از نظري که دو سال پيش راجع به کتابش در وبلاگم نوشته بودم تشکر کرد. در ضمن، کتاب جديدشان را هم، به من دروغ نگو، معرفي نمود.

در ادامه مطلب، متن نامه نگاري هايم را برايتان مي گذارم. نه از اين جهت که مراودات به زبان اجنبي است. نه! از اين جهت که به نظرم اين دوستان راه جالبي را براي سنجش کارهايشان پيدا کرده اند. چون در مطبوعات رسمي، حتي مخالفان مجبورند مودبانه بنويسند ولي در فضاي غير رسمي و مجازي وب، خيلي ها خود را مقيد به اصول ادبي نمي دانند در نتيجه رک تر، تند تر و گاه بي ادبانه مي نويسند و در نتيجه، آنکه در جستجوي نقد صريح است؛ به وب بيش از مطبوعات رسمي مي تواند اعتماد کند.

اورکا! اورکا!

متن پاراگراف اول را جايي خوانده بودم. عين عبارت از اين قرار است: وقتي چيزي وارد اينترنت شد، ناميرا خواهد بود و تقريبا پنهان کردن آن غيرممکن است

ماه رجب

hak — Sat, 05 Jul 2008 08:11:44 GMT

دوباره ماه رجب از راه رسيد. پيشاپيش همه اعيادش مبارک باشد.

يادش به خير آن روزها که هنوز کلاس هاي «قرآن و انسان معاصر» دکتر کديور در حسينيه ارشاد برپا بود. هر وقت بحث عبادت به ميان مي آمد مي گفت که در اسلام صد روز هست که بهار عبادت است: دهه اول ماه ذي الحجه، ماه رجب، ماه شعبان و ماه رمضان. هميشه توصيه مي کرد که اين 100 روز را بيهوده از دست ندهيم. تعجب نکنيد! اين حرف ها را خود جناب کديور زده است. همان کديوري که خيلي ها دوست دارند سري به تنش نباشد.

اين ليله الرغائب يا همان شب آرزوها هم امسال مشمول بند يوم الشک شد!

اين شب جمعه که گذشت پيامک يکي از دوستان را مدام زمزمه مي کردم:

سحرگاهان که شبنم آيتي از پاک بودن را

به گل ها هديه مي بخشيد

به آن محراب پاکش آرزو کردم برايت:

خوب ديدن

خوب بودن

خوب ماندن را

زيبايي

hak — Mon, 30 Jun 2008 18:36:18 GMT

سلام

شما زیبایی رو چه طور تعریف می کنید؟ یا به عبارتی به نظر شما زیبایی چیه یا چه فاکتورهایی یه چیز رو زیبا می کنه؟

سلام درويش خان!

چرا هميشه سوال هاي سخت را از من مي پرسيد؟ من خيلي هم شاگرد زرنگي نيستم. اما، چون چند باري به اين موضوع فکر کرده ام؛ حاصل تمام فكرهاي خودم را صادقانه بيان مي كنم.

حرف زدن راجع به زيبايي همانقدر كه لذت بخش است؛ سخت هم هست. آدم هايي هستند كه از نظر ظاهري از زيبايي بهره اندكي برده اند ولي به ديده همگان زيبا مي آيند و كم نيستند زيبا روياني كه در ديد بيننده زشت مي آيند.

به گمانم زيبايي يك مساله نسبي است. البته اگر بخواهيد اصطلاح دقيق رياضيش را بدانيد بايد بگويم كه زيبايي يك متغير زباني[1]و يا به عبارت ديگر متغيري فازي[2]است. مثلا فرض كن كه تو و دوستت با هم جلوي يك موبايل فروشي ايستاده ايد و گوشي هاي آن را مي بينيد. ناگهان تو يك گوشي را به دوستت نشان مي دهي و به او مي گويي «اون گوشيو مي بيني» ولي قبل از اين كه حرفت را تمام كني و نظرت را راجع به گوشي بگويي او مي گويد «چه گوشي زشت و يوقوريه!» در حالي كه ممكن است از نظر تو آن گوشي خيلي هم زيبا و خوش دست بوده باشد. اين نشان مي دهد كه اندازه زيبايي آن گوشي براي تو و دوستت يكسان نيست. (البته از فضاي خشك رياضي كه خارج شويم؛ بايد بگويم كه اين قبيل اتفاقات بدترين نوع ضد حال است.)

حالا اين بار يك ماشين مدل جديد را در نظر بگير. قطعا اين ماشين به ديد خيلي از بينندگان زيبا مي آيد ولي همه فقط مي گويند چقدر زيباست. اگر بيننده مكانيك خوانده و ماشين شناس باشد؛ زيبايي را گونه اي مي بيند و اگر اهل فن نباشد زيبايي را به گونه اي ديگر. مثلا خود من به ماشين هاي بسياري صفت زيبا داده ام چون فقط رنگشان را پسنديده ام.

از حق نگذريم، بعد از اين كه اين سوال را از من پرسيدي يكبار ديگر به زيبايي انديشيدم و به اين نتيجه رسيديم كه زيبايي در چشمان بيننده است نه در شي قابل ديدن.

پ.ن. من اصلا دوست ندارم نظرات را بعد از تایید نمایش بدهم ولی چکار کنم که امروز صبح که آمدم دیدم در قسمت نظرات خوانندگان کلی تبلیغ کالای جنسی گذاشته شده بود. چون این چندمین باری است که این اتفاق می افتد٬ فعلا مجبورم که تا مدتی نظرات را بعد از تایید نمایش دهم

[1]Linguistic

[2] Fuzzyگنگ و مبهم =

یک متن مسروقه جدید

hak — Sun, 29 Jun 2008 09:39:18 GMT

بروید

ای دلتان نیمه

که در شیوه ما

مرد

با

هر چه ستم

هرچه بلا

می ماند

پ.ن. این شعر از محفوظات به یادگار مانده دوران دانشجویی است. صاحبش را به یاد نمی آورم.

روز مادر

hak — Mon, 23 Jun 2008 11:40:19 GMT

به مناسبت این که فردا روز مادره٬ تصمیم گرفتم که یه پست کامیون داری بذارم

دنبال عکسی می گشتم که روش نوشته باشه:

رفیق بی کلک مادر

ولی خب! پیداش نکردم

در عوض این دو تا عکس را می گذارم

hak — Thu, 19 Jun 2008 11:11:17 GMT

معمولا كه چه عرض كنم! تقريبا هيچ وقت به گدا جماعت كمك نمي كنم. حتي آن خيلي سمج ها و يا آن ها كه با زنجه موره هايشان دل سنگ را هم آب مي كنند (نتيجه اخلاقي: دل من از دل سنگ هم سخت تر است)!

ولي امروز ظهر اين قاعده را نقض كردم! از بس هوا گرم بود، به حالت نيمه دو راه مي رفتم تا زودتر از شلوغي و گرماي انقلاب راحت و سوار اتوبس شوم. مرد جواني را ديدم كه گوشه خيابان نشسته بود و سنتور مي زد. به ديواره سنتورش كاغذ بزرگي را چسبانده بود كه روي آن نوشته شده بود: من براي درمان سرطان مادرم كلي قرض بالا آورده ام. اينها را نمي نويسم تا احساسات شما را جريحه دار كنم.

مثل هميشه راهم را كشيدم كه بروم. صداي سنتورش و آن كلمه زشت سرطان مانع شدند.

نمي دانم با احساسم بازي شد يا نشد. خدا كند كه نشده باشد ولي احساس كردم كه اين يكي گدا نيست.

كاشكي انقدر ديگران با جريحه دار كردن احساسات مردم، آن ها را فريب نداده بودند تا ما انقدر به در بي عاري و بي خيالي نمي زديم.

سقفی که هرگز فرو نریخت

hak — Sun, 15 Jun 2008 05:12:18 GMT

متنی که می خوانید ایمیلی است که دیروز به دستم رسید:

^{همه خاطره هاي مردم چين از روز دوازدهم مه 2008 (23 ارديبهشت 87) تيره است اما آنان ديگر نمي خواهند وحشت خود در آن زمان را مرور كنند.}

^{زلزله زدگان فقط مي خواهند لحظه هاي جاودان را به ياد بياورند.نام هاي قهرمانان بي نشان ، معمولي هستند اما يادشان تا ابد در تاريخ چين باقي خواهند ماند. زندگي آنها در گذشته عادي بود اما پس از فاجعه سي چوان خيلي ها تبديل به قهرمان شدند. شايد اين ديگر براي خودشان روشن نباشد كه چه كاري انجام دادند، اما حماسه هايي كه آفريدند همگي مردم چين را تحت تاثير خود قرار داده است.}

^{وقتي گروه نجات ، زن جوان را زير آوار پيدا كرد او مرده بود اما كمك رسانان زير نور چراغ قوه ، چيز عجيبي ديدند. زن با حالتي عجيب به زمين افتاده ، زانو زده و حالت بدنش زير فشار آوار كاملا تغيير يافته بود. ناجيان تلاش مي كردند جنازه را بيرون بياورند كه گرماي موجودي ظريف را احساس كردند. چند ثانيه بعد، سرپرست گروه ، ديوانه وار فرياد زد: بياييد، زود بياييد! يك بچه اينجا است. بچه زنده است. وقتي آوار از روي جنازه مادر كنار رفت دختر سه - چهار ماهه اي از زير آن بيرون كشيده شد.نوزاد كاملا سالم و در خواب عميق بود. گزارش ايسكانيوز مي افزايد ، او در خواب شيرينش نمي دانست چه فاجعه اي وطنش را ويران كرده و مادرش هنگام حفاظت از جگرگوشه خود قرباني شده است.}

^{مردم وقتي بچه را بغل كردند، يك تلفن همراه از لباسش به زمين افتاد كه روي صفحه شكسته آن اين پيام ديده مي شد:}^{عزيزم، اگر زنده ماندي، هيچ وقت فراموش نكن كه مادر با تمامي وجودش دوستت داشت.}

کویر هفت کاسه

hak — Sat, 14 Jun 2008 07:44:35 GMT

اين روزها با کتاب «کوير هفت کاسه» استاد باستاني پاريزي وقت خود را پر مي کنم.

از خدا پنهان نيست؛ از شما چه پنهان که اين اولين باري است که يکي از مکتوبات حضرت استاد را مي خوانم.

کتاب جالب است اما موجز نيست. آنقدر حواشي دارد که متن در هجمه حواشي گم مي شود. يک جورهايي شبيه به روضه خواني است. (البته به اين معني نيست که مي توان از خواندن کتاب صرف نظر کرد.)

کتاب مروري دارد بر خانقاه هاي مشهور صوفيه. خانقاه هايي که همه در حاشيه کوير قرار گرفته اند. البته بيش از آن که به اثر خانقاه بر جامعه و اجتماعات آن روزگار پرداخته شود؛ به بيان شرح زندگاني ارباب تصوف پرداخته شده است.

ديشب که مشغول خواندن کتاب بودم؛ به دو نکته جالب برخورد کردم:

1- غالب سرشناسان صوفيه کار و پيشه اي براي خود داشته اند و از طريق کار کردن ارتزاق مي کردند.

2- اين ضرب المثل خيلي به دلم نشست:

دل به خلق مبند که خسته گردي در حق ببند که رسته گردي

hak — Wed, 11 Jun 2008 04:54:18 GMT

به نظر شما این عکس واقعیست یا قدرت خلاقیت یک عکاس را نشان می دهد.

---

زاغكی رودرختی نشسته بود و چيزبرگر می خورد، روباهی آمد وگفت: ايول! چه سري! چه دمی! عجب تريپ خفنی: مشكی رنگ عشقه! يه آواز بخون حال كنيم! زاغك ساندويچ رو زد زيربغلش و گفت: بروداداش ما خودمون كلاس دوميم!

sms

hak — Sun, 08 Jun 2008 04:34:18 GMT

امان از پیامک های تکراری!

بابا مثلا امسال سال شکوفایی، خوب یه کم شکفته بشید دیگه.

دیروز هرچی sms به دستم رسید مربوط بود به طرح 120 میلیون صلوات. آدم خوب! پدرت خوب، مادرت خوب نذر کردی (یا هوس کردی) صلوات بفرستی؛ چرا بقیه رو میندازی تو هچل. تازه! با کمال پررویی ازم می خوای که منم 14 نفر دیگه رو تو رودربایستی بندازم.

دیروز انقدر عصبانی شده بودم که تصمیم گرفتم از این به بعد هرکی برام از این پیامک های «x تا صلوات بفرست و اینو به x نفر بفرست»؛ فرستاد براش بفرستم که تو هم به نیت 124 هزار پیغمبر 124 هزارتا صلوات بفرست!!